Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Opowiadania Borowskiego - streszczenie

wspomina czasy wolności, gdy mieszkał w jednym pokoju z Marią. Przypuszcza, że przy życiu trzyma go nadzieja, że kiedyś koszmar obozu skończy się.


Tadeusz wspomina drogę z więzienia na Pawiaku do obozu, próby ucieczki przerażonych ludzi, ścisk, brak powietrza, ciała uduszonych w wagonie. Przyjaciel bohatera, Staszek, wspomina pewnego Żyda z Mławy, zajmującego się kierowaniem ludzi do gazu. Zaprowadził tam nawet swojego ojca, który przyjechał jednym z transportów, ponieważ nie chciał narazić się Niemcom. Potem wyjął z ubrania zabitego rodzinną fotografię. Inny kolega Tadka opowiada o obozie w Mauthausen – w czasie Wigilii obok choinki powieszono na szubienicy  dwóch uciekinierów.


Tadeusz porównuje życie więźniów do życia niewolników z czasów starożytnych. Bohater zauważa, że nie ma żadnej różnicy – obaj nic nie mogą mieć, są oznakowani, ciężko pracują. Tadek martwi się, jaka pamięć pozostanie po więźniach, jeśli zwyciężą Niemcy. Optymistycznie stwierdza, że najważniejsze są uczucia, jakie łączą go z Marią.


Tadeusz znajduje stałego posłańca, który nosi jego listy do Marii. Jeden z więźniów, Hiszpan, zapragnął wziąć ślub z Francuzką, z którą miał dziecko. Władze zgodziły się na ceremonię, sprowadzono kobietę razem z dzieckiem, pan młody ubrał się odświętnie, grała orkiestra, a ceremonię sfotografowano. Potem Francuzkę odesłano do ojczyzny. Wszyscy więźniowie byli pod wrażeniem ceremonii. Tadeusz informuje Marię o dobiegających końca kursach sanitarnych oraz o listach z domu. Bliscy twierdzą, że wydany został tomik jego wierszy. Bohater snuje plany wspólnego życia z ukochaną, opisuje też szczegóły swego aresztowania.


Tadek opisuje wysiłki, jakie podejmuje, by przekazywać listy do Marii. Pisze o odwszawianiu obozu oraz powrót komanda, zajmującego się paleniem zwłok.




Ludzie,